{"id":3849,"date":"2014-10-06T15:13:30","date_gmt":"2014-10-06T13:13:30","guid":{"rendered":"http:\/\/wildtravel.ro\/bird\/zwergtaucher-tachybaptus-ruficollis\/"},"modified":"2014-10-06T15:54:24","modified_gmt":"2014-10-06T13:54:24","slug":"zwergtaucher-tachybaptus-ruficollis","status":"publish","type":"bird","link":"https:\/\/wildtravel.ro\/de\/bird\/zwergtaucher-tachybaptus-ruficollis\/","title":{"rendered":"Dodaars (Tachybaptus ruficollis)"},"content":{"rendered":"

De dodaars<\/strong> (Tachybaptus ruficollis<\/em>) is een watervogel uit de familie<\/a> van de futen (Podicipedidae)<\/a>. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1764 door Pallas<\/a>. Met zijn 23 tot 29 cm is het de kleinste fuut van Europa en een van de kleinste futen ter wereld. Ondanks dat het een vrij algemene soort is, wordt hij door zijn schuwe levensstijl zelden gezien.<\/p>\n

Kenmerken<\/span><\/h2>\n

De dodaars is een kleine, gedrongen watervogel, kleiner dan een waterhoen<\/a>. Hij is te herkennen aan het vuilwitte ‚poederdons‘ op het achterlichaam, waaraan het dier zijn naam („dodde-aars“) te danken heeft. De dodaars is de kleinste fuut van Europa. Hij onderscheidt zich daarnaast van de andere Europese futen door zijn compactere uiterlijk, met rondere kop en kortere hals. De snavel is zeer klein en recht. Het staartje is zeer klein.<\/p>\n

\"\"<\/div>\n

Mannetje en vrouwtje zijn in uiterlijk niet van elkaar te onderscheiden. De snavel is zwart met een lichte punt. In de mondhoek bevindt zich een opvallende vlek, die in de zomer opvallend groengeel van kleur is, ’s winters lichter. Tijdens de vlucht is geen wit te zien op de vleugels. De ogen zijn roodbruin van kleur, de poten groen. Het zomerkleed<\/a> is donkerbruin met een kastanjebruine oorstreek en voorhals. De kruin is zwart. Het winterkleed<\/a> is een valig geelbruine („kurken“) oorstreek en voorhals met een lichtere nek en wangen en een donkere kruin. Het juveniele<\/a> kleed lijkt op het adulte winterkleed, maar heeft een roodbruine tint op de borst en hals, korte donkere strepen achter en onder het oog en een geelroze snavelbasis. In het eerste winterkleed kan een vage streep worden gezien onder het oog. De rui<\/a> valt in oktober en november. Doordat de slagpennen<\/a> in een keer gewisseld worden, kunnen de vogels dan tijdelijk niet vliegen.<\/p>\n

De dodaars wordt 23 tot 29 cm lang en 125 tot 225 gram zwaar. De vleugelspanwijdte<\/a> is 40 tot 45 cm.<\/p>\n

Geluid<\/span><\/h3>\n

De dodaars kent verschillende hoge roepen, dat klinkt als bit, bit, bit<\/em> (bij verstoring) of bie-iep<\/em>. Dit wordt vaak versneld tot een verdragende, hinnikende triller, biebiebiebiebie<\/em>, dat kan worden verward met de roep van een vrouwelijke koekoek<\/a>. Dit is vooral in het voorjaar te horen als duet tussen mannetje en vrouwtje, bij de balts<\/a> of om het territorium<\/a> te markeren.<\/p>\n

Verspreiding en leefgebied<\/span><\/h2>\n

De dodaars komt in vrijwel geheel Europa<\/a> voor, van de mediterrane landen noordwaarts tot Zuid-Zweden<\/a>, in heel Afrika<\/a> uitgezonderd de Sahara, op Madagaskar<\/a> en in Zuid-<\/a>, Oost-<\/a> en Zuidoost-Azi\u00eb<\/a> oostwaarts tot in Japan<\/a> en Nieuw-Guinea<\/a>. De dodaars broedt langs ondiepe binnenwateren met een dichte oevervegetatie, bestaande uit onder andere zegge<\/a>, rietgras<\/a>, lisdodde<\/a> en gele lis<\/a>. Hij is vooral te vinden in zoetwatermoerassen, kleine meren, poelen, brede sloten, vennen en traagstromende rivieren, maar soms ook in vijvers, grachten, waterreservoirs en grindputten. Wateren met grotere roofvissen worden over het algemeen gemeden. ’s Winters is hij vooral te vinden op groter, ijsvrij water, zoals grotere meren, rivieren en beschutte kusten. De dodaars is in het grootste deel van zijn verspreidingsgebied voornamelijk een standvogel<\/a>, maar in Oost-Europa<\/a> en West- en Noordoost-Azi\u00eb een trekvogel<\/a>. De Oost-Europese vogels overwinteren in Zuidoost-Europa<\/a> en Turkije<\/a>.<\/p>\n

In Nederland is het een vrij schaarse broedvogel<\/a>, met zo’n 1800 tot 2500 broedparen tussen 1998 en 2000. Hij ontbreekt alleen in de allerdroogste delen, zoals op de Veluwe. Het zijn over het algemeen standvogels, maar bij strenge winters zoeken zij ijsvrije wateren op, waarbij ze vooral te vinden zijn in de brakke wateren<\/a> van de Zeeuwse delta<\/a>.<\/p>\n

De soort telt 6 ondersoorten:<\/p>\n